ترانه ی من

دارم آروم آروم خسته می شم

عبور از محوطه ی باز دانشگاه گیلان آدم رو یاد حیات می ندازه،زندگی از پشت شیشه های مرطوب سرویس هر صبح بهم چشمک میزنه بین من و این جام هستی همین قدر فاصله ست،به اندازه ی ضخامت این شیشه های خیس.

این روزهای خلوت اوایل ترم فرصت مناسبیه برای رها شدن تو سایه ی دلنشین و البته  فرار خاطره ها.نقوش ریز خیال کنج ساکتی برای روح خسته ی آدم هاست.

به اندازه ی عظمت هستی تنهایم و تنهایی بزرگ ترین اندوه این مخلوق غریبه.

من به این جاده ی روشن،به چشم های پر فسون تویی می اندیشم  که نقش خیالت رو هستی بخشیدی و شاید هم تو زنگ تفریح خیالت من رو آوردی،

کاش من هم می تونستم دنیایی برای تنهایی هام خلق کنم؛

اگر خدا بودم اولین کاری که می کردم این بود که سینه های سرد و دلتنگ آدم هارو پر ازامید میکردم

  شب هاشون رو از رویای رنگین پر می کردم و روز ها در های دلشون رو به روی هجوم دست های چندشناک ترس و تردید می بستم

این دنیای بی مجنون رو پر از لیلی ها ومجنون ها می کردم تا عشق دپرس نشهتا عشق تنها نشه!

به شادی ابدیت می  خشیدم وبه ایمان.

خیلی کارهای دیگه میکردم،شاید هم اصلآ دنیای نسبیت رو بی خیال می شدم

خوب دیگه خسته شدم

البته بیشتر که فکر می کنممی بینم که اصلآ لازم به خدا بودن نیست،آدم ها هم میتونن این کارها رو انجام بدن.

از همه ی این ها که بگذریم من می مونم و این دل تنگ من و این حجم اندوه که که سایه ش رو از رو سر من و این زندگی در به درم بر نمی داره

تحمل کلاس های خسته کننده ی پاتولوژی انرژی و حوصله ی بسیار زیاد و عجیبی می خواد

تابستون می خوام برم پیش آلبالو دلم براش تنگ شده

تماشای بارون ازپشت شیشه های بخار گرفته ی ماشین یه چیز دیگه ست,اون گل های رز صورتی که از پشت نرده های اون باغ بیرون زدن من رو یاد بهشت می ندازن,مثل خدا می مونن!هر صبح لحظه شماری میکنم که از جلوشون رد شم و هر بار که می بینمشون دعا می خونم,فکر کنم خدا تو اون باغ پای اون گلها نشسته,شاید که من رو بشنوه!

یادم باشه تصویر اون گلها رو تو ذهنم ثبت کنم!

-دلم خیسه,سرده,کمی هم سبزه!

بیشتر از همه ی عمرم  بی پولم,بیشتر از همه ی عمرم غصه دارم,بیشتر از همه ی عمرم تنهام و بیشتر از همه ی عمرم تنهام!

 من دنبال قانون خدا می گردم...

گاهی وقت ها حرف های آروم و دلنشین بعضی ها برای آدم بد بختی مثل من, مثل مرهم روی زخم می مونه,گاهی وقت ها بعضی ها مثل خدا می شن!

گفت آروم باش با هم این راه رو طی می کنیم,غصه نخور به خدا توکل کن,حرفاش همون حرف های همیشگی بود, ولی یه چیز دیگه بود!                                                  عاشق ایمان و اطمینانش شدم,چقدر شبیه خدا بود,یادم باشه بار بعد که می بینمش حتی خطوط صورتش رو هم تو ذهنم ثبت کنم!

_می دونم که همه چیز درست میشه!

_گاهی وقتها آدم بعد از رفتن کسایی که دوستشون داره متوجه حضور آرامش بخش اون ها تو زندگی میشه(برای تو که اطمینان دارم یه روز این رو می خونی)

امروز برای اولین بار مرگ یک انسان رو از نزدیک دیدم,دیدم که خدا چطور آرومش کرد, آرامش مثل سایه ای هیکل پیر و نحیفش رو پوشوند, دیگه زمزمه های خدا رو می شنید,دیگه برا نفس کشیدن دست و پا نمیزد ...!

_وقتی بی قرارم بیشتر دلتنگت میشم!

چقدر شبیه خودت بودی وقتی با لبخند پر مهرت گفتی «تموم شد!»

این روزا دلم برا خودم تنگ شده،
برا یه لحظه خوشی
برا یه لبخند
و خدایا تو....
مثل یه کشتی طوفان زدم.
 کجاست ساحل آرامش؟
بعضی وقتا یه لحظه احساس می کنم صدای تو به گوشم میاد ولی بعدش فکر میکنم که توهم بوده...
می دونم که هنوزم هستی و مواظبمی
می دونم که صدامو میشنوی
میدونم که دوسم داری
حتی می دونم که دلت برام تنگ شده
ومی دونم که بالاخره همه چیز درست میشه
و میدونم که دیگه نباید غصه بخورم
همه ی اینا رو فرشته ای که ۲ ظهر امروز برام فرستادی بهم گفت
یادم اومد که تو هستی
و مهر تو
و لطف تو
و صدای تو...
«ای در خور اوج آواز تو در کوه سحر،و گیاهی به نماز.
غمها را گل کردم،پل زدم از خود تا صخره ی دوست.
من هستم،و سفالینه ی تاریکی،و تراویدن راز ازلی.
سر بر سنگ،و هوایی که خنک،و چناری که به فکر،و روانی که پر از ریزش دوست.
خوابم چه سبک،ابر نیایش چه بلند،و چه زیبا بوته ی زیست،و چه تنها من!
تنها من، و سر انگشتم در چشمه ی یاد،و کبوتر ها لب آب.
هم خنده ی موج،هم تن زنبوری بر سبزه ی مرگ،و شکوهی درپنجه ی باد.
من از تو پرم،ای روزنه ی باغ هماهنگی  کاج و من وترس!
هنگام من است، ای در به فراز،ای جاده به نیلوفر خاموش پیام!»

                                                                                   سهراب

متنی که نوشتم قطعه ای بسیار کوتاه از کتاب راز داوینچی نوشته ی دن براونه که با اسناد معتبری حقایقی رو بیان میکنه که به نظرم خیلی جالب وبه طرز ظریفی زیباست:

سوفی اندیشید جام مقدس زنه...

-«شما گفتید که یه تصویر از این زن دارید که طبق ادعاتون جام مقدسه»

-«بله.اما این من نیستم که ادعا میکنم اون جام مقدسه.خود مسیح این حرف رو زده.»

...

-«خواهی دید که جام مقدس در شام آخر آمده»

...

سوفی پیکر سمت راست عیسی را نگاه کرد.چهره و اندام او را که بررسی میکرد سیل حرارت سراپایش را در نوردید.موهایی سرخ و لخت داشت و دستانی که با ظرافت خم کرده بود و اثر ظریفی از پستان. بی شک ... زن بود.

...

تیبینگ توضیح داد:«همون طور که گفتم کلیسای صدر مسیحیت می بایست جهان رو قانع می کرد که عیسی،پیامبر فانی،وجودی الهی بود.برای همین هر انجیلی رو که جنبه های دنیوی عیسی رو توصیف می کرد از کتاب مقدس حذف کردند. از بدبختی تدوین کنندگان اولیه یک موضوع آزاردهنده در انجیل ها پیوسته تکرار می شد.مریم مجدلیه. یا دقیق تر ازدواجش با مسیح.»

...

-«رز همیشه نماد خصوصیات جنسی زن بوده.در الهه پرستی های بدوی،رز پنج برگ پنج مرحله ی زندگی زنان را نشون می داده؛ تولد،قاعدگی،مادری،یائسگی،مرگ.»

...

-«بله.و اینکه مریم مجدلیه زهدانی بوده که تبار سلطنتی عیسی رو در خودش نگه داشته.دیر صهیون تا به امروز،هنوز مریم مجدلیه رو به عنوان ربه النوع و جام مقدس و گل رز ومادر آسمانی می پرسته.»

با اینکه مسیحیت و کلیسا به عنوان یک دین آسمانی که جون عده ی زیادی از آدمارو نجات داده و به زندگی شون آرامش بخشیده و به عنوان یکی از ادیان قرن بیستم احترام زیادی براش قائلم،از کارهای این بشر در حیرتم که تنها و تنها به خاطر مناقع مادی چه کارها که نمی کنه؛

مریم مجدلیه رو فاحشه معرفی می کنه،

و مسیح رو مردی تنها که هرگز به هیچ زنی عشق نورزید،

و زن رو که قبل از مسیحیت جایگاهی مقدس و الهی داشت،تا حد شیطان پایین می کشه...

امسال تابستون زیباتراز هر ساله،

امسال حیاط خونمون مثل بهشت شده،زیباتر از همیشه.

اما دل من...

دل من گرفته تر از همیشه است.

و اما چشمهای تو...

چقدر شکته شدن.

نگاهت صدای خالص غم رو در درون درونم می نوازه.وسعت قهوه ای رنگ چشمای تو منو به وسعت اندوه تمام هستی می بره.اندوهی به بزرگی روح بی کرانت.

روبروی من می شینی و اشک می ریزی،نگاهم میکنی و اشک می ریزی.نمی دونی،نمیدونی اندوه ناک ترین صحنه های زندگیم رو خلق میکنی.

دارم تو سیلاب اشکات خفه می شم،دارم از غصه می میرم.

من چشمات رو می خونم می دونستی!؟

دفعه ی بعد که گریه کنی اشکاتو می خورم تا جزیی از روحم بشن.

دلم گرفته

و هیچ...

فکر میکنم تنهام،

چقدر هم تنها!

خوشا به حال پرنده ای که همین الان از کنارم پرکشید،

خوشا به حال آسمون.